Tomografi Operasyonun Şifresini Çözdü

Kışın çelik gibi soğuk bir günüydü. Malatya’nın üzerinde gri bir sis tabakası gezinirken, Emniyet Müdürlüğü’nün karanlık koridorlarında telaşlı adımlar yankılanıyordu. Narkotik Şube’nin genç fakat tecrübeli ekibi yüzü kireç gibi bembeyaz olmuş bir ihbar kâğıdını masaya bıraktı.

“Yine İran’dan...” dedi alçak bir sesle. “Bu işte bir bit yeniği var. Adamın üstü temiz ama yürüyüşünde bir korku var. İçinde taşıyor olabilir.”

Birkaç saat sonra şüpheli V.M., bir polis aracıyla sessizce Malatya Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin önüne getirildi. Hastanenin acil kapısında hummalı bir koşuşturma vardı; ambulans sirenleri, sedye tekerlekleri ve hemşirelerin hızlı adımları birbirine karışıyordu. Bu hareketli kalabalığın içinde yalnızca Narkotik ekibi, gözlerini tek bir noktaya dikmişti: şüphelinin adımları—her yutkunmasında boğazından yükselen ince bir acı kıvılcımı...

ŞÜPHE PERDESİ ARALANIYOR

Tomografi odasının kapısı kapandığında, dışarıdaki polisler derin bir sessizliğe gömüldü. Bir röntgen filmine bir insanın kaderi sığabilir miydi? Hatta bir ülkenin huzuru?

Makine dönerken çıkan mekanik sesler, Narkotik ekibinin sinirlerini zımpara gibi törpülüyordu. Dakikalar saatleri çiğnerken, teknisyen kapıyı açtı ve elindeki filmi titrek bir elle uzattı.

“Bakarmısınız...” dedi yutkunarak. “Bu adamın midesi... bir cephanelik gibi.”

Film ışığa tutulduğunda gerçek bütün çıplaklığıyla ortaya çıktı: sanki biri midenin içine siyah siyah gölgeler yerleştirmişti.

Kuryenin yüzü soldu. Fakat artık dönüş yoktu. Cerrahlar acil ameliyat kararı aldı.

AMELİYATHANEDE SAVAŞ

Hastanenin en derin köşesindeki ameliyathane, o gece savaş meydanına dönmüştü. Steril lambalar yukarıdan sıcak bir ışık saçıyor, metal aletler tezgâh üzerinde soğuk birer silah gibi parlıyordu.

Narkotik ekibi, yeşil ameliyat önlüklerini giyip maskelerini taktı. Doktor şaşkınlıkla sordu:

“Ameliyathaneye kadar gelmek zorunda mısınız?”

Narkotik ekipten birisi gözünü bile kırpmadan yanıtladı:

“Bu kapıdan canlı çıkmalı. İçinde ne taşıyorsa, o da masadan eksiksiz çıkmalı. Evet, buradayız.”

Ameliyat başladığında saat gece yarısını çoktan geçmişti. Cerrahın elleri, usta bir komandonun soğukkanlılığıyla hareket ediyor, her kesi, her dikiş, her müdahale ölüm ile yaşam arasında ince bir çizgi yaratıyordu.

Mide açıldığında ameliyathane sessizliğe gömüldü.

Polislerden biri fısıldadı:

“İşte... başlıyor.”

Cerrah elini içeri soktu ve şeffaf jelatine sarılı ilk paketi çıkardı. Ardından ikincisi, üçüncüsü, on dördüncüsü…

Her paket ameliyat masasına bırakıldıkça metal tepside yankılanan ses, sanki bir tokat gibi odadaki herkesin yüreğine çarpıyordu.

Bu yalnızca bir ameliyat değildi—devlet ile suç arasında geçen bir hesaplaşmanın göbeğiydi.

Son paket çıkarıldığında cerrah terini sildi.

“Adam yaşıyor ama mucize bu,” dedi.

Narkotik ekibi paketi eline alıp baktı. İçindeki maddenin parlak beyazı, yeraltı karanlığının simgesi gibiydi.

HAKİM KARARI GİBİ SON

Hasta yoğun bakıma alındı. Saatlerce süren ameliyatın ardından polisler ameliyathanenin soğuk duvarlarına yaslanmış, derin bir nefes almıştı.

Ertesi gün V.M. gözlerini açtığında, başucunda iki polis dikiliyordu.

“Geçmiş olsun,” dedi ekip. “Şimdi anlatma vaktin geldi.”

Hastaneden taburcu edilir edilmez kelepçeler bileğine takıldı. Günler sonra hakim karşısına çıkarıldı ve tek bir kalemde karar verildi:

Tutuklandı.

SON

O gece ameliyathanede çıkarılan her bir paket, yalnızca bir suç delili değil; ülkenin damarlarına sızmaya çalışan karanlığın somut bir gölgesiydi.

Ve narkotik polisleri, hiçbir filmde görülmeyecek cesaretle o karanlığı mideden söküp çıkarmıştı.